In deze barre tijden is een mens vaak geen rust gegund. Zo was ik een tijd geleden rustig aan het wachten tot de microgolfoven klaar was met mijn maaltijd op te warmen (voor de geïnteresseerden: het betrof ravioli van de Delhaize) toen ik werd opgebeld door een privé-nummer. Met zulke dingen kan ik niet lachen. Dan heeft een mens eindelijk een moment van kalmte, wordt hij opgebeld door één of andere idioot die het niet nodig vindt zich te identificeren. Verveeld nam ik op. Het bleek om een Fransman te gaan, die een mij zeer onduidelijke uitleg gaf. Dat krijg je ervan als je je Frans 2 jaar lang niet onderhoudt.
Eerst dacht ik dat zijn betoog over een wagen handelde. Daar ik geen rijbewijs bezit, laat staan een auto, meldde ik hem dat hij een verkeerd nummer had ingetoetst. Enigszins op zijn pik getrapt ging hij echter verder met zijn uitleg. Al gauw had ik in de mot waar hij het over had: wijnen. Zulk een gesprek had ik enkele weken ook al gevoerd. Wat is dat toch met die Fransen en hun wijnen? Hebben ze daar nu echt niks beters te doen, zoals bijvoorbeeld relletjes met jongeren oplossen, of hun voetbal terug op een fatsoenlijk peil te brengen? Nee hoor, het enige wat hen interesseert is zoals een imbeciel op druiven stampen in de hoop daar iets drinkbaars uit te puren.
Ik deelde hem mee dat ik geen fan was van wijnen, waarop mijn Franse copain vroeg ‘of ik bang was?’. Jongens toch, ik bang van wijnen? Enigszins verbaasd zei ik hem geen tijd te hebben voor deze kwestie, waarop hij algauw ophing. Zo, dat was ook weer gebeurd. Intussen was ik wel behoorlijk opgefokt door dat hele gedoe omtrent wijnen, Frans spreken, en privé nummers. Waarom kunnen mensen mij gewoon niet met rust te laten, in plaats van mij lastig te vallen met hun oninteressante beroepen of hobby’s?
Terwijl ik mijn maaltijd aan het nuttigen was (‘Was het lekkere ravioli, mijnheer de blogger?’ ‘Ja, dank u, beste fan.’) bedacht ik dat het misschien toch eens tijd werd om eens vriendelijker te worden tegen Jan en alleman. Minder dan een week ervoor had ik immers ook al eens iemand met een enquête op beleefde doch kordate wijze verboden mij aan te spreken. Nee, een sympathieke mens ben ik niet echt. Tijd voor verandering!
Anderzijds, zulks is makkelijker gezegd dan gedaan. Beeld je eens in dat je net je arm kwijt bent, je vriendin is ontvoerd naar de hoerenbuurt, en je merkt dat er geen choco meer in huis is; probeer dan maar eens vriendelijk te doen tegen een kloothummel die wilt weten of je ooit al eens fruitsap van één of ander kutmerk hebt gedronken. Geduld is een schone, doch haast onmogelijke zaak. Bovendien, door mijn vermijdende houding kan men mij bezwaarlijk van hypocrisie beschuldigen, wat ik ook een schone zaak acht.
Ach ja, ik heb nog nooit iemand een slag op de neus toegediend, noch heb ik ooit al iemand in het gezicht ‘Idioot’ genoemd. Mocht iemand met een wijnfles naar mij toe stappen, ik zal deze hem niet afhandig maken en recht tegen deze persoon meppen. Zo een vreselijke persoon zal ik dus ook weer niet zijn. Doch ik raad u ten zeerste aan niet bij mij af te komen met uw gezever; een sociaal wezen zal ik nooit worden.
