De dood is zulk een vreemd en tegelijk meest angstaanjagende levenselement. En daarnaast ook nog de enige zekere. Hoe idioot is het ook, dat de te laat ingezet remreflex van een automobilist het einde kan betekenen van een overstekende voetganger, die gedurende zijn pakweg 34 levensjaren een hele impact heeft nagelaten. Een vooraanstaande job, sociaal geëngageerd, een trouwe vriend, een liefdevol partner, een goede vader. Nu niet meer, omdat zijn lichaam de schok van een autobumper niet aankon. Of omdat cellen in god weet welk lichaamsdeel zich onverwachts in gigantische aantallen hebben vermenigvuldigd. Of omdat zijn hart hem plots in de steek liet.
Laten we wel wezen: bij overlijdens wordt minder lang stilgestaan dan bij geboortes. 9 maand lang wordt volop geanticipeerd alvorens een klein mensje nog maar ter wereld komt. Blijdschappen bij de heuglijke melding van wederom een zwangerschap, prangende vragen naar het geslacht, zoektochten naar namen, ijverige inrichtingen van babykamers, algehele interesse van anderen, mooie ronde buik heb je daar al, hoe lang nog te gaan, meen je dat nou,…
Bij overlijdens speelt dat veel minder, één week na de gebeurtenis vindt de begrafenis plaats en dan is het een kwestie van letterlijk zand erover. Bankrekeningen en andere administratie dienen zo snel mogelijk te gebeuren en rouw mag vooral niet te lang duren, want het leven gaat toch wel voort voor jou… En dat terwijl een dood persoon toch zonder twijfel een grotere impact heeft nagelaten dan een ongeboren kind. Verjaardagen worden nog met een traan herinnerd, maar toch wordt in onze maatschappij over het algemeen genomen redelijk licht omgesprongen met de plotse verwijdering van onze geliefden. Houdbaarheidsdata blijken ook hier snel verstreken.
Begrijp me niet verkeerd: uiteindelijk vind ik het leven best goed zoals het nu is. Af en toe duikt er buiten onze wil weliswaar een onverwachte plotwending op en niet alle acteurs hebben we zelf gekozen of ze vallen uit hun rol, maar toch behouden we zelf grotendeels de regie. Enkel het einde is voor verbetering vatbaar. We kunnen vrijuit ons leven invullen, maar het feit dat we geboren worden bleek een voldongen feit buiten onze wil om, net zoals als het feit dat we met zekerheid gaan sterven. En vervolgens volgt een begrafenis, waar men de meeste aandacht krijgt die men ooit zal ontvangen. Jammer voor de narcisten onder ons dat ze er zelf niet meer kunnen bij zijn.
En toch, wat voor mij het heikelste punt blijft met betrekking tot het leven: het is moeilijk om iets serieus te nemen dat plots, buiten mijn controle om, kan eindigen.
