Die derde vrijdag van het nieuwe jaar bleek geen succes voor de NMBS. Oranje cijfers, gebruikt voor het aanduiden van de zoveelste vertraging, deden wederom overuren en dit in tegenstelling tot het merendeel van het treinpersoneel. Hier en daar werd zelfs een trein afgeschaft, waaronder deze van ondergetekende. Zo gaat dat op sommige dagen: eerst overslapen, vervolgens een bespreking waaruit blijkt dat het eerste deel van de thesis allesbehalve zo goed is als eerst geanticipeerd, zich hierna naar het station begeven in typisch Belgisch druilerig weer, en daar allerlei tekenen aantreffen die wijzen op een verlate thuiskomst. Met andere woorden: een verbetering qua humeur zat er niet aan te komen in de nabije toekomst.
Blijkbaar waren er de nodige problemen te melden vanuit Brussel. Tja, er gaat blijkbaar wel meer mis in Brussel. Met een gebrek aan politieke nuance en een grote mate van naïviteit zou je na een tijdje mede ijveren voor een onafhankelijkheid van die stad. Maar goed, deze keer kan men niet de Brusselaars zulke aversieve gebeurtenis aanrekenen, daar de onkunde van onze nationale treinmaatschappij zich al ruimschoots heeft bewezen los van plaats of tijd. Inderdaad, de NMBS heeft niets met tijd of tijdigheid te maken.
Na de nodige perronwijzigingen vond ik dan toch de trein die mij uit Antwerpen kon wegvoeren. Doch het had er alle aanzien naar dat ik ging moeten recht staan gedurende het eerstvolgende half uur, gepropt tussen zij die net als ik reeds een half uur wachtten, en zij die onwetend hun vaste trein van 15u40 namen en daar tot hun grote verbijstering een dubbel aantal medereizigers tegenkwamen. Voeg daar nog de schoolgaande jeugd bij, en men kan zich voorstellen dat vrolijke gezangen op deze trein ver weg leken, en diepe zuchten en welgemeende verveling des te frequenter.
Daar stonden we dan, allen onderhevig aan hetzelfde lot, en toch niets te zeggen tegen elkaar. Starende blikken waren er wel, net als de onvermijdelijke persoon die dringend diende te telefoneren temidden het kleine boordevol gangetje; jammer dat het een vrouw van Oost-Europese origine betrof, anders kon er nog op amusante wijze afgeluisterd worden. Daarnaast bevond er zich nog een aanzienlijke klasgroep van lagere schoolleeftijd, die de vrijdagse hoofdpijnen van sommigen niet kon dempen. Al met al leek de treinrit zich danig trager te voltrekken dan anders, want zo cynisch werkt ons menselijk aandachtssysteem dan ook wel weer. Gelukkig deed Gui Boratto op mijn mp3-speler zijn best om de tijd te verdrijven.
Eén ding moet je de NMBS wel nageven: je krijgt altijd weer een gevoel van opluchting als je na dergelijke treinritten uitstapt, ‘mooi, daar zijn we ook weer van verlost’. Nu nog op tijd leren rijden, en ik kan ook op ontspannener wijze de trein opstappen.
