En toch…
Ook al spreekt onze generatie dan voornamelijk door middel van holle “like”-buttons of microblogberichten van 140 leestekens, we weten verdorie goed wat er vandaag op het spel staat voor ons. Vandaar dat uw feed vandaag vol zal staan met schunnig taalgebruik en grappen en grollen over  vuilniszakken.
Voor ons, trotse GenY-ers zal 30 januari namelijk de dag zijn dat het begrip “toekomst” zijn dromerige, ambitieuze betekenis heeft ingeruild voor een onzekere en haast angstige connotatie. In een niet eens zo bijzonder ver verleden zorgde “de toekomst” nog voor ambitieuze dromen en grenzeloze verlangens. Nu is het de basis van een generatieconflict en voer voor discussie aan de eettafel in menig Belgische huiskamer.

Ach, er is al veel virtuele inkt gevloeid over het Belgische beleid. Of vooral het gebrek er aan. En ze hebben allemaal gelijk hoor, uit welke generatie ze ook komen! Het hoeft geen betoog dat heel het Westerse systeem achter de feiten aanholt. Ik wil dan ook niet de blog te veel er aan spenderen. Toch is er één ding dat ik wil vermelden: We hebben meer nood aan rationaliteit. Nog zo een abstract begrip, maar in de context van vandaag des te noodzakelijker. Jammer genoeg lijkt rationaliteit samen met de eerste ijsstijd te zijn verdwenen als sneeuw voor de zon.
Indien dat daadwerkelijk het geval is, laat ons dan hopen dat de daling van het kwik deze week een voorbode mag zijn voor een mooiere….(ja, dan toch maar:  )….. toekomst?

Blijkbaar waren er de nodige problemen te melden vanuit Brussel. Tja, er gaat blijkbaar wel meer mis in Brussel. Met een gebrek aan politieke nuance en een grote mate van naïviteit zou je na een tijdje mede ijveren voor een onafhankelijkheid van die stad. Maar goed, deze keer kan men niet de Brusselaars zulke aversieve gebeurtenis aanrekenen, daar de onkunde van onze nationale treinmaatschappij zich al ruimschoots heeft bewezen los van plaats of tijd. Inderdaad, de NMBS heeft niets met tijd of tijdigheid te maken.

Na de nodige perronwijzigingen vond ik dan toch de trein die mij uit Antwerpen kon wegvoeren. Doch het had er alle aanzien naar dat ik ging moeten recht staan gedurende het eerstvolgende half uur, gepropt tussen zij die net als ik reeds een half uur wachtten, en zij die onwetend hun vaste trein van 15u40 namen en daar tot hun grote verbijstering een dubbel aantal medereizigers tegenkwamen. Voeg daar nog de schoolgaande jeugd bij, en men kan zich voorstellen dat vrolijke gezangen op deze trein ver weg leken, en diepe zuchten en welgemeende verveling des te frequenter.

Daar stonden we dan, allen onderhevig aan hetzelfde lot, en toch niets te zeggen tegen elkaar. Starende blikken waren er wel, net als de onvermijdelijke persoon die dringend diende te telefoneren temidden het kleine boordevol gangetje; jammer dat het een vrouw van Oost-Europese origine betrof, anders kon er nog op amusante wijze afgeluisterd worden. Daarnaast bevond er zich nog een aanzienlijke klasgroep van lagere schoolleeftijd, die de vrijdagse hoofdpijnen van sommigen niet kon dempen. Al met al leek de treinrit zich danig trager te voltrekken dan anders, want zo cynisch werkt ons menselijk aandachtssysteem dan ook wel weer. Gelukkig deed Gui Boratto op mijn mp3-speler zijn best om de tijd te verdrijven.

Eén ding moet je de NMBS wel nageven: je krijgt altijd weer een gevoel van opluchting als je na dergelijke treinritten uitstapt, ‘mooi, daar zijn we ook weer van verlost’. Nu nog op tijd leren rijden, en ik kan ook op ontspannener wijze de trein opstappen.

Doch soms word je vervloekt, als je het begeeft onder de krachten der natuur. Je onhandige eigenschappen zorgen voor frustratie bij eenieder die je wil meenemen en gebruiken. Argeloos wordt je vergeten in menige bus of trein. Telkens weer krijg ik medelijden als ik je zie in een verloren hoekje, hopend op een nieuw baasje dat je wederom mag beschermen.

Het moet niet meevallen  om zoveel gezeik over je heen te krijgen, beste paraplu.

Verder is het zoals steeds koffiedik kijken, zoals we dat graag hebben – of net niet. Hoewel we met zijn allen verrast willen worden, hebben we toch graag onze zekerheden. Welnu, hier heb ik er alvast nog eentje: hoogstwaarschijnlijk zal het aantal dictators dat sterft op 1 jaar tijd niet overtroffen worden, vergeleken met 2011. Daarnaast zullen er ongetwijfeld volgende zaken gebeuren: enkele natuurrampen, nieuwe ziektes én medicijnen, een koninklijk huwelijk, enkele gebroken benen in het voetbal, mooie voornemens die wederom niet bereikt worden, en uiteraard een aantal bekenden dat het einde van 2012 niet meer zal halen. Niet veel nieuws dus, of net wel?

Over het einde van 2012 gesproken: als we enkele Maya’s mogen geloven, gaat niemand onder ons 2013 begroeten. Dat zou een dikke tegenvaller zijn, aangezien ik dan net mijn universitair diploma mag afhalen. En net rond die periode besluit de wereld te vergaan! Pessimisten zijn het, zeg ik u. Niets van dat alles, we gaan met zijn allen 2012 overleven en daarna nog een fiks aantal jaren gezellig de nieuwsoverzichten bekijken, met een lach en een traan. Net zoals gebruikelijk dus. Ik heb graag de zekerheid dat ik de toekomst niet kan voorspellen, maar ik ben wel vast van plan om nog een dikke 60tal jaar te leven.

Gelukkig nieuwjaar!

Laten we wel wezen: bij overlijdens wordt minder lang stilgestaan dan bij geboortes. 9 maand lang wordt volop geanticipeerd alvorens een klein mensje nog maar ter wereld komt. Blijdschappen bij de heuglijke melding van wederom een zwangerschap, prangende vragen naar het geslacht, zoektochten naar namen, ijverige inrichtingen van babykamers, algehele interesse van anderen, mooie ronde buik heb je daar al, hoe lang nog te gaan, meen je dat nou,…

Bij overlijdens speelt dat veel minder, één week na de gebeurtenis vindt de begrafenis plaats en dan is het een kwestie van letterlijk zand erover. Bankrekeningen en andere administratie dienen zo snel mogelijk te gebeuren en rouw mag vooral niet te lang duren, want het leven gaat toch wel voort voor jou… En dat terwijl een dood persoon toch zonder twijfel een grotere impact heeft nagelaten dan een ongeboren kind. Verjaardagen worden nog met een traan herinnerd, maar toch wordt in onze maatschappij over het algemeen genomen redelijk licht omgesprongen met de plotse verwijdering van onze geliefden. Houdbaarheidsdata blijken ook hier snel verstreken.

Begrijp me niet verkeerd: uiteindelijk vind ik het leven best goed zoals het nu is. Af en toe duikt er buiten onze wil weliswaar een onverwachte plotwending op en niet alle acteurs hebben we zelf gekozen of ze vallen uit hun rol, maar toch behouden we zelf grotendeels de regie. Enkel het einde is voor verbetering vatbaar. We kunnen vrijuit ons leven invullen, maar het feit dat we geboren worden bleek een voldongen feit buiten onze wil om, net zoals als het feit dat we met zekerheid gaan sterven. En vervolgens volgt een begrafenis, waar men de meeste aandacht krijgt die men ooit zal ontvangen. Jammer voor de narcisten onder ons dat ze er zelf niet meer kunnen bij zijn.

En toch, wat voor mij het heikelste punt blijft met betrekking tot het leven: het is moeilijk om iets serieus te nemen dat plots, buiten mijn controle om, kan eindigen.

Wat daarentegen wel het vermelden waard is, is het feit dat ik niet schrijven kan met, noch zonder deze beats.
Het ritmische geratel brengt mijn onderbewustzijn namelijk in een gecontroleerde trance, terwijl ik tegelijkertijd al mijn aandacht nodig heb om de wel zeer diepzinnige tekst van dit lied uit te sluiten.
Die trance is trouwens een gevoel dat haast niet in woorden uit te drukken is.
Niet evident voor een schrijver, lijkt me zo.

Desalniettemin gaat het leven elke dag zijn normale gangetje. Nog steeds werk ik liters koffie naar binnen, al dan niet met een goede dosis warme melk en honing. Nog steeds haal ik inspiratie uit van alles en nog wat. Nog steeds zit ik te morren op de gebrekkige kwaliteit van het Vlaamse vertier, om vervolgens helemaal op te gaan in die dekselse Dexter of de magistrale macho’s van Mad Men. en ja… sporadisch kan er nog altijd een boterham met kaas bij.

Inderdaad, u merkt het, ik ben nog steeds dezelfde lefgozer.
En kut piet snot, even vrijpostig ben ik ook nog altijd.
Nu enkel die dekselse schrijversblok terugvinden, zodat ik mijn wilde ideeën op tijd en stond terug kwijt kan aan het vertrouwde papier.

Welkom terug op Zwaffelijzer dames en heren.

Nog minder ben ik fan wanneer één van de hondenrassen besluit te zingen. Enfin, zingen. Eerder willekeurige woorden achter elkaar opsommen, maar die interpretatie ligt eerder aan mijn beperkte appreciatie van het genre R&B en hip-hop en rap en diets meer. Doch over smaken en kleuren valt niet te twisten, zoals menig filosoof eerder wist.

Desalniettemin stel ik me vragen met de plotse opkomst van Pitbull. Wie is hij? Waarom zet hij voortdurend een zonnebril op, ook in nachtclubs? Hoe komt het dat ik niet meer mijn televisietoestel kan opzetten zonder zijn kale kop te zien? Kan die man wel zijn eigen muziek schrijven? Is het niet vervelend om steeds slechts een gastoptreden te doen in clips van andere artiesten? Kan hij iets anders doen dan voortdurend naar vrouwelijke derrières wijzen? Zou hij ook zo falen in zwoel stemgebruik gedurende de dagdagelijkse omgang met anderen?

Zoveel vragen, ongetwijfeld zo weinig antwoorden. Intussen staat hij toch maar mooi zijn beperkte dansmoves te tonen op mijn televisiescherm. En als Pitbull niet verschijnt, is het wel het alweer vreselijk afgezaagde ‘Somebody I used to know’. Ik wou alvast dat ik Pitbull nooit had hoeven kennen.

Nu vroeg de West-Vlaming niet: “Waar is het Hilo?”, doch wel: “Waar is het Gilo?” De cynicus in mij wou hem wijzen naar Gemeentelijke Basisscholen van Oosterzele, alias Gilo. Dat had nog een lange tocht kunnen zijn, vooral als de jongen in kwestie met een typisch West-Vlaamse huifkar en paard was gekomen. Gelukkig was bovengenoemde vriendin zo vriendelijk om hem de correcte weg op te sturen, zijnde de route naar, jawel, het Hilo.

Desondanks kon ik een redelijk geagiteerd gevoel niet van me afschudden. Beste West-Vlaming, u wou naar het Hilo, niet naar het Gilo. U kunt de woorden geheugen, geinigheid en gegiechel niet fatsoenlijk uitspreken. Ons alfabet bevat 26 letters, de g en de h zijn daarbinnen 2 afzonderlijke eenheden, net zoals de 18 andere medeklinkers waar de ergste exemplaren uit de West-Vlaamse populatie zelfs moeite mee hebben.

Beste West-Vlaming, hopelijk bent u zich ervan bewust dat bij een fonetisch alfabet, waarbij klanken de basis vormen voor de taal, of een Chinees alfabet, dat duizenden verschillende karakters hanteert, u horendol zou worden geslagen en niet kan deelnemen aan het dagdagelijkse communicatieverkeer. Kruip thans eens achter uw akker vandaan en doe eens moeite om de fraaie Nederlandse taal deftig te spreken, inclusief de g en de h en de medeklinkers in het midden van een woord, bijvoorbeeld de dubbele k in het woord bakken. Uw 5 miljoen mede-Vlamingen zullen u zeer dankbaar zijn, net zoals de lieden van de openbare televisie die al jaren hun best doen om jullie gebrabbel om te zetten in ondertitels. Dank bij voorbaat.

Doch neen, tikken zal de klok blijven doen. Geen erbarmen met het kind dat uit zijn favoriete pretpark wordt verwijderd wegens het sluitingsuur. Geen sympathie voor het verliefde koppel dat elkaar wekelijks slechts een 2tal uur kan zien. Geen rekening met de automobilist die nauwelijks enkele seconden de tijd heeft om een gevaarlijk kruispunt te overzien.

Neen, niets van dat alles, de klok draait egocentrisch door. Een gemeen wicht is het. In onze psychotische momenten verdenken we ze zelfs van te vertragen op momenten dat ze zich net eens mag reppen. De wachtzaal, de doodsaaie vergadering op maandagochtend, de terugrit na een vermoeiende dag; telkens vertoeven we er langer dan ons lief is.

Geef ons wat meer tijd, denken we echter meestal. Maar de wijzers luisteren niet. Ze draaien weer een uur rond, een uur waar veel en tegelijk niets is gebeurd. En weet je wat het nog idioter maakt? Als straks de klok stilvalt, dan nog zal het halen van nieuwe batterijen mij tijd kosten. Sommigen vinden de stiefmoeder van Sneeuwwitje de meest meedogenloze vinding, maar ik weet wel beter!

Tegelijk biedt je me zekerheid. Je geeft me een vaste grond om op te staan. En nog meer: je bent steeds aanwezig, als een vertrouwde vriend. Iedereen weet wat men aan jou heeft, en men stelt zich hierop in. Zonder jou zouden we in het ijle stappen.

En toch kan ik zo een hekel aan je hebben. Je verknoeit vele wensen en verlangens. Maar ik besef dat ik de rest van mijn leven met jou zal doorbrengen. Daar beneden, aan mijn voeten, daar blijf je dan. Je laat me werkelijk nooit los. Zwaartekracht, je bent onafscheidelijk aan me verbonden.